Sunday, July 18, 2010

പ്രിയ സുഹൃത്തിന്.

       പ്രിയ സുഹൃത്തിന്.
........................................................... 

    അപരിചിതമായ മുഖമണെനിക്കന്നു  നീ

    അകലെ എവിടെയോ കണ്ട ഓർമ്മ മാത്രമാണു നീ

    ആദ്യ നോട്ടത്തിൽ പുഞ്ചിരി കൊണ്ടു നീ എന്റെ

    ആത്മ  സൌഹൃദം പങ്കിട്ടെടുത്തു

    വിറയാർന്ന കൈകളാൽ സുഹൃത്തെ 

    എഴുതട്ടെ ഞാൻ നിന്നോർമ്മ കുറിപ്പുകൾ 

    നിനക്കായ്  ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ.


    ജീവ ചക്രത്തിൽ സുഖം മരിച്ചീടവെ

    ദുഖം പിറക്കുന്ന ശോകയാമത്തിൽ

    ഒരു വിമാന ചിറകിൽ കൈ കോർത്ത്

    നാം ഇക്കരെ എത്തി


    പ്രിയമുള്ളതെല്ലാം അറുത്തു മാറ്റി

    ഈ ചുടു സന്ന്യാസ ഭൂവിൽ

    കനൽ കൊള്ളാൻ തുടങ്ങവെ

    അല്പ സ്വാന്ത്വന മാശ്വാസ വാക്കുമായി

    നീ പകർന്ന ധൈര്യവും സ്നേഹവും

    അതൊന്നു മാത്രമാണീ മണലിലിന്നു ഞാൻ

    ജീവിച്ചു തീർക്കുന്നിതോരോ നിമിഷവും


    ആത്മ സംഘർഷങ്ങളണപൊട്ടിടുമ്പോഴും

     ഒരു മുറിയിലൊന്നായി നമ്മളെ തളച്ചതും

    ഇരു പാത്രമില്ലാതെ ഒന്നായുണ്ടുറങ്ങിയും

    ഒരു സൌഹൃദ ഗാഥ രചിച്ചു നാം.


    പ്രിയമുള്ളതെല്ലാം വെടിഞ്ഞീമരുക്കാട്ടിൽ

    വനവാസ കാലം തുടരവെ

    ദുഖ:ങ്ങളെല്ലാം  പങ്കിട്ടെടുത്തു നാം

    സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം പങ്കിട്ടെടുത്തു നാം


     നഷ്ടമായൊരച്ച്ഛനെ അമ്മയെ

    ഇഷ്ടമായൊരു നാടിനെ നാട്ടാരെ

    ഓർത്തു വിലപിച്ച നാളു മരിച്ചു പോയ്

    നീഅടുത്തിരുന്നോരോന്നു ചൊല്ലുമ്പോൾ


    ആടിയും പാടിയും ആഘോഷമായി നാം

    ഈ പ്രവാസം സ്വർഗ്ഗമാക്കിയ നാൾ മുതൽ

    എന്തെന്തു കാര്യങ്ങൾ എത്ര വിശേഷങ്ങൾ

    ഓന്നായ് വളർത്തിനാം.


    അന്നൊരു രാത്രിയിൽ നിലാവിന്റെ താഴത്ത്

    ചെങ്കടൽ കറ്റേറ്റിരിക്കുന്ന നേരത്ത്

    ആദ്യ പ്രണയത്തിൻ പുസ്തകം നീ തുറന്നതും

    ആത്മ രാഗത്തിന്റെ ഗീതം പൊഴിച്ചതും

    അവളെയല്ലാതെ മറ്റൊരു ജീവനെൻ

    ഉടലിലില്ലെന്നു നീ തീർത്തു പറഞ്ഞതും.


    നിന്റെ അനുരാഗ രഹസ്യ ചെപ്പു നീ

    തെല്ലു മടിയാതെനിക്കായ് തുറക്കുമ്പോൾ

    ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ആഴമറിഞ്ഞു ഞാൻ

    സ്വർഗ്ഗ സന്തോഷ  ചിത്തനായ് നിൽക്കവെ


    എന്നോ കിട്ടിയോരിടവേളയിൽ നീ നിന്റെ

    പ്രണയ മുത്തിന്നു വരണ മാല്യം കൊടുത്തനാൾ

    നിന്റെ ജീവന്റെ പാതി നീ സ്വന്തമാക്കിയ നാൾ

    നിനക്കാശംസ ഞാൻ ചൊരിഞ്ഞ നാൾ

    ഓർത്തു പോകുന്നു പ്രിയാ.. മംഗളാശംസകൾ.


    തുച്ച്ഛമാം ഇടവേള കഴിഞ്ഞൂ നീ

    അവളെയും വേർപിരിഞ്ഞിങ്ങോട്ടു പോന്നനാൾ

    വിരഹ ദുഖത്താലെരിഞ്ഞൂ നീ ഒരു ചെറു

    വെയിലേറ്റു വാടിയ ചെമ്പനീരാകവെ

    മാമക ചില്ലയിൽ കൂടൊരുക്കിയോരോമൽ കിളിയെ

    ഓർത്തു നീകരഞ്ഞീടവെ .

    നിന്നിൽ പ്രണയം മാത്രമാണന്നു ഞാൻ കണ്ടതും

    വായിച്ചെടുത്തതും


     അവളെയും പിരിഞ്ഞീ  മണലിൽ നാലുനാൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ

    ഉച്ചവെയിൽ തിന്ന് കരിമേഘ മാലകൾ ഉറക്കം പിടിക്കവെ

    തമാശയായ് ആരോ ചൊല്ലി നീ മരിച്ചെന്ന്

    ചിരിച്ചു തള്ളി ഞാനാദ്യമതെങ്കിലും

    സത്യമതായിരുന്നെന്നു വൈകിഞാനറിഞ്ഞു പോയ്


    കരിമുകിൽ പെയ്തിറങ്ങി ഇടിവെട്ടി കൊള്ളിയാൻ മിന്നി

    എന്നിടനെഞ്ചിൽ  സിരാ തന്ത്രികൾ മുറുകി

    പിടഞ്ഞുപോയ്  കരൾ നീറി പുകഞ്ഞു പോയ്

    എന്തിനീ ക്രൂരത ചെയ്തു നീ..


    ഒന്നും പറയാതെ ഒരു വരിപോലു മെഴുതാതെ

    ഒരു കയർ തുമ്പിൽ നീ നിന്റെ സർവ്വം പൊലിച്ചത്

    എന്തിനാണെന്നു ചികഞ്ഞുള്ളം നീറുന്നു

    എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നില്ലെ നീ എന്നോടു

    മറ്റെല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നില്ലെ

    ഇതു മാത്രമെന്തിന്നൊളിച്ചു നീ അകലുവാൻ‌-

    അത്രയ്ക്കു വേദനയെന്തേ നിനക്കിന്ന്


    ചെറു കയർ തുമ്പിൽ നീ അകന്നതെവിടേക്ക്

    അവിടെ നിനക്കു ഞാനില്ല കൂട്ടിന്ന്

    നിന്റെ പ്രണയപ്പനിനീരില്ല

    നിന്നച്ച്ഛനില്ല അമ്മയില്ല

    നാടില്ല നാട്ടാരില്ല .


    ഉച്ചയ്ക്കു നാം ഒരുമിച്ചു ചോറുണ്ടു പിരിഞ്ഞതല്ലെ

    തെല്ലൊരസ്വസ്ഥമായൊന്നും കണ്ടീല നിൻ മുഖം

    ഏതു കലിനിമിഷത്തിലാണു നിൻ ചിത്തത്തിൽ

    ഈ ദുർവിചാരം പിറവിയെടുത്തതും


    ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും നീ ചിന്തിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ

    ഒരു ജന്മമേയുള്ളൂ  ഈ മണ്ണിൽ മർത്ത്യന്ന്

     നിന്നെ പ്രണയിച്ച നിന്റെ പാതിയും

    അച്ഛനു മമ്മയും പിന്നെയീ ഞങ്ങളും

    ഒന്നോർത്തിരുന്നെങ്കിൽ വേണ്ടുമോ ഈ ചതി


    പ്രിയ സുഹൃത്തേ  നഷ്ടപ്പെടാൻ നിനക്കൊന്നുമില്ലെന്നാലും

    നഷ്ടമായത്  നിന്നെ

    ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്കു മാത്രമല്ലെ.



 എന്റെ മുറിയിൽ ഒരു മുഴം കയറിൽ ജീവിതം വലിച്ചെറിഞ്ഞ എന്റെ പ്രിയ്യപ്പെട്ട സുഹൃത്ത് റൂം പാർട്ട്ണർ പ്രതീഷിന് ഇത് സമർപ്പിക്കുന്നു

12 comments:

  1. പ്രിയ സുഹൃത്തേ നഷ്ടപ്പെടാൻ നിനക്കൊന്നുമില്ലെന്നാലും
    നഷ്ടമായത് നിന്നെ
    ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്കു മാത്രമല്ലെ.

    :(

    ReplyDelete
  2. "പ്രിയ സുഹൃത്തേ നഷ്ടപ്പെടാൻ നിനക്കൊന്നുമില്ലെന്നാലും
    നഷ്ടമായത് നിന്നെ
    ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്കു മാത്രമല്ലെ."

    എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്ന ആത്മസുഹൃത്തെന്തേ മരണകാരണം മാത്രം പറഞ്ഞില്ല...?
    നാടും വീടും വീട്ടുകാരും പ്രണയവും എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടും....
    കവിത എനിക്കിഷ്ടായി

    ReplyDelete
  3. "ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും നീ ചിന്തിരുന്നെങ്കിൽ
    ഒരു ജന്മമേയുള്ളൂ ഈ മണ്ണിൽ മർത്ത്യന്ന്
    നിന്നെ പ്രണയിച്ച നിന്റെ പാതിയും
    അച്ഛനു മമ്മയും പിന്നെയീ ഞങ്ങളും
    ഒന്നോർത്തിരുന്നെങ്കിൽ വേണ്ടുമോ ഈ ചതി "
    വീണ്ടുവിചാരമില്ലയ്മ .. അതോ മനക്കരുത്തില്ലാഞ്ഞിട്ടോ?
    അതെ നഷ്ടം ഇവിടെ ബാക്കിയായവര്‍ക്ക് തന്നെ

    ReplyDelete
  4. മനസ്സില്‍ നിന്ന് അക്ഷരപ്പൂക്കള്‍ പൊഴിഞ്ഞ് പോകുന്ന ഈ നഷ്ടവേളയില്‍ ഇത്രയെങ്കിലും കുറിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞല്ലോ...
    -ദുഃഖത്തില്‍ പങ്ക് പേരുന്നു

    ReplyDelete
  5. ഓരോ വേര്‍പാടും വേദനയാണു സുഹൃത്തേ...

    ReplyDelete
  6. അന്നൊരു രാത്രിയിൽ നിലാവിന്റെ താഴത്ത്
    ചെങ്കടൽ കറ്റേറ്റിരിക്കുന്ന നേരത്ത്
    ആദ്യ പ്രണയത്തിൻ പുസ്തകം നീ തുറന്നതും
    ആത്മ രാഗത്തിന്റെ ഗീതം പൊഴിച്ചതും
    അവളെയല്ലാതെ മറ്റൊരു ജീവനെൻ
    ഉടലിലില്ലെന്നു നീ തീർത്തു പറഞ്ഞതും.
    മടുപ്പിന്റെ ചവര്‍പ്പില്‍ മരണം വരിച്ചവന് കൊടുക്കുവാനീനി ചുടുകണ്ണീര്‍ മാത്രം

    ReplyDelete
  7. കുമാരൻ ബിന്ദു ചേച്ചി റാംജി ജി.. ജോമാ.. സോണ..ശശിയേട്ടാ..ജയകൃഷ്ണൻ കാവാലം പാവപ്പെട്ടവൻ എല്ലാവർക്കും നന്ദി .

    ReplyDelete
  8. "പ്രിയ സുഹൃത്തേ നഷ്ടപ്പെടാൻ നിനക്കൊന്നുമില്ലെന്നാലും
    നഷ്ടമായത് നിന്നെ
    ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്കു മാത്രമല്ലെ"


    കവിത എനിക്കിഷ്ടായി....

    ReplyDelete
  9. "ചെറു കയർ തുമ്പിൽ നീ അകന്നതെവിടേക്ക്

    അവിടെ നിനക്കു ഞാനില്ല കൂട്ടിന്ന്

    നിന്റെ പ്രണയപ്പനിനീരില്ല

    നിന്നച്ച്ഛനില്ല അമ്മയില്ല

    നാടില്ല നാട്ടാരില്ല"

    കവിത ഇഷ്ടപ്പെട്ടു

    ആ കൂട്ടാളി ഇന്ന് വെറും ഓര്‍മയായി
    എന്ന് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ വിഷമം ഉണ്ട്.

    അവിടെ കൂട്ടായി നമ്മുടെയെല്ലാം
    പ്രാര്‍ത്ഥനയുണ്ടാവും എന്ന് വിശ്വസിക്കാം

    ReplyDelete
  10. താങ്കളുടെ നോവിന്റെ തീവ്രത വാക്കുകളില്‍ പകര്‍ത്താനായി.

    ReplyDelete
  11. സ്വന്തം മുറിയിൽ പ്രിയ ചങ്ങാതി മരണത്തിന്റെ ഒരു ഊഞ്ഞാൽ ഇട്ടത് തികച്ചും ഹൃദയഭേദകമാണ്. അത് കണ്ട് നിൽക്കുന്നവർക്കേ അറിയൂ.

    ആ അനുഭവം അതി തീവ്രമായിരിക്കും.

    പക്ഷേ ആ തീവ്രത കവിതയിൽ വന്നില്ല. എനിക്ക് തോന്നുന്നു ഈ കവിത ഒരു കഥയ്ക്കുള്ള വിഷയമായിരുന്നു എന്ന്.

    കവിത ഒരു അനുഭവവും തരാതെ ഒരു സാധാരണ വിലാപഗീതമായി പോയി. നിങ്ങൾ രണ്ടാളും കൂടി ചെയ്ത സംഭവങ്ങൾ അല്ല വിവരിക്കേണ്ടിയിരുന്നത് പരസ്പരം പകർന്ന ഫീലിംഗ്സ് ആയിരുന്നു.

    കവിത ഇവിടെ ഒരു ആഘാതമായി ഒരോ വായനക്കാരനിലും കേറി നീറേണ്ടതായിരുന്നു.
    പക്ഷേ ആ സൌഹൃദം ആ മരണം ആ ആഘാതം കവിയുടെ സ്വകാര്യദു:ഖം മാത്രമായി നിലനിൽക്കുന്നു കവിതയിൽ.

    ധ്വന്യാത്മകമല്ലാതെ നീണ്ടുപോയി. പിന്നെ ഏത് മരണമെഴുതാനും ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്കുകളും പ്രയോഗങ്ങളും. നമ്മുടെ അനുഭവം നമ്മുടെ ഉള്ളിന്റെ പ്രതീകങ്ങൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിക്കൂ.

    സന്ന്യാസഭൂമി എന്ന പ്രയോഗം മാത്രം എനിക്ക് പുതിയതായി തോന്നി.

    ഒരു കഥയായി ഒന്ന് എഴുതിൻ നോക്കൂ

    ReplyDelete